از
زمانی که داوطلبانه و در کمال فروتنی در جنگ اوّل جهانی که به کشور رایش
تحمیل شد خدمت کردم ، سی سال می گذرد. در این سه دهه ، تنها راهنمای من در
تمام افکار ، اعمال و زندگیم ، عشق و وفاداری نسبت به این ملّت بوده است.
این عشق و علاقه به من قدرت می داد تا بتوانم پیرامون دشوارترین مسائلی که
تاکنون در برابر یک موجود فانی قرار گرفته است ، تصمیم بگیرم. در این سه
دهه ، تمام سلامت و نیرویم را صرف کرده ام.
اینکه من و یا هر کس دیگری
در آلمان در سال ۱۹۳۹ خواستار جنگ بوده ایم ، به هیچ وجه واقعیّت ندارد.
این جنگ ، به ویژه ، خواستهٔ دولتمردانی بود که یا خود یهودی بودند و یا
در راه منافع یهودیان فعالیّت می کردند و همانها بودند که به جنگ دامن
زدند. در پی شش سال جنگی که علیرغم تمام موانع ، روزی از آن به عنوان با
شکوهترین و قهرمانانه ترین جلوهٔ مبارزات یک کشور به منظور بقای یک ملّت ،
یاد خواهد شد.
من نمی توانم از شهری که پایتخت این کشور است ، دست بردارم. از آنجا که
نیرویمان ناچیز تر از آن است که بتوانیم بیش از این در برابر حملهٔ دشمن
مقاومت کنیم و مقاومت ما نیز به تدریج به وسیلهٔ مردانی کور و بی اراده
تحلیل خواهد رفت ، آرزو می کنم که در سرنوشت میلیونها انسان دیگری که
تصمیم گرفته اند در این شهر باقی بمانند ، شریک باشم. گذشته از این ، هرگز
در دستهای دشمنانی که خواستار نمایشی تازه جهت توده های دیوانهٔ خود هستند
، نخواهم افتاد.
بنابراین تصمیم گرفته ام در برلین بمانم ، و در لحظه ای که مطمئن شوم که
وضعیت پیشوا و حکومت در معرض خطر و سقوط حتمی قرار گرفته است ، مرگ را
داوطلبانه پذیرا شوم. با قلبی شاد و آگاهی از یک وحدت بی مانند در تاریخ ،
از فداکاری ها و دستاوردهای سربازانمان در جبهه های جنگ ، زنانمان در خانه
ها ، دهقانان و کارگران و جوانانمان تشکّر و قدردانی می کنم. آرزو و
درخواستم این است که ملّت آلمان ، هرگز و تحت هیچ شرایطی در هیچ مبارزه ای
تسلیم نشوند و با تمام توان خود ، و با وفاداری نسبت به مبانی و اصول
«کلاوزه ویتز» علیه دشمنان سرزمین مادری خود بجنگند.
از وفاداری سربازان آلمان و نیز از مشارکت و همدلی من با آنها در مرگ ،
بذری در زمین پاشیده خواهد شد که روزی در تاریخ آلمان رشد خواهد کرد و در
نتیجه یک ملّت متحد واقعی تحقق خواهد بخشید…
پیش از مرگ ، رایش مارشال هرمان گورینگ را از حزب بیرن می اندازم و تمامی
حقوق را که به موجب حکم روز بیست و نه ژوئن ۱۹۴۱ و نیز سخنرانی در رایشتاگ
در اوّل سپتامبر ۱۹۳۹ به وی تفویض کرده ام ، از او می گیرم.
گورنینگ و هیملر ، جدا از عدم وفاداری نسبت به من ، با مذاکرات محرمانه با
دشمن که بدون آگاهی و بر خلاف میل من انجام گرفت ، و نیز اقدام به اعمال
غیر قانونی برای کنترل کشور ، شرمندگی جبران ناپذیری برای کشور آلمان به
بار آوردند. به منظور تقدیم دولتی که از مردان با شرف تشکیل شده ، و قادر
است وظیفهٔ ادامهٔ جنگ را با تمام نیرو انجام بدهد ، افراد زیر را به
عنوان کابینهٔ جدید منسوب می کنم: • رئیس جمهور: دونیتس • صدر اعظم: دکتر
گوبلز • وزیر حزب: بورمن • وزیر امور خارجه: زایس اینکوارت باشد که
کابینهٔ جدید ، نسبت به وظیفهٔ خود که برقراری نظام ناسیونال سوسیالستی در
کشور است آگاه باشد و شرایطی را بوجود آورد که هر فرد آلمانی ، خدمت در
راه منافع عموم را به منافع شخص خود ارجح بداند.از ملّت آلمان ، تمام
مردان و زنان ناسیونال سوسیاليست و نیز تمام افراد ارتش می خواهم که تا دم
مرگ نسبت به دولت و رئیس جمهور جدید وفادار بوده ، از اوامر آنها اطاعت
کنند. از این مهمتر ، اینکه به دولت و ملّت آلمان دستور می دهم که همواره
قوانین نژادی را مورد مراقبت و ملاحظه قرار بدهند.
۲9 آوریل 1945
آدولف هیتلر
|
